Bir ülkede sadece ekonomi bozulmaz…

Bazen insanların birbirine olan güveni de bozulur. Sadece cepler boşalmaz; gönüller de fakirleşir.

Sadece alım gücü düşmez; merhamet, vicdan, vefa ve dayanışma duygusu da her geçen gün biraz daha azalır.

Bugün ülkemizde ekonomik sıkıntılarla mücadele eden milyonlarca insan var. Artan hayat pahalılığı, geçim derdi, küçülen sofralar, ertelenen hayaller ve omuzlara binen ağır sorumluluklar…

İnsanlar artık yalnızca ay sonunu değil, bazen yarın sabahı nasıl karşılayacağını düşünüyor.

Ancak beni düşündüren yalnızca ekonominin geldiği nokta değil.

Asıl düşündüren, bütün bu sıkıntıların arasında insanlığımızdan da bir şeyler kaybediyor olmamız.

Nerede o eski dayanışma kültürü? Nerede komşunun derdini kendi derdi bilen insanlar?

Nerede dostunun başına bir sıkıntı geldiğinde kapısını çalan, elinden tutan, hiç değilse bir telefonla "Yanındayım" diyen yürekler?

Ne yazık ki bugün iyi gününde etrafında kalabalıklar gördüğün insanların bir kısmını, kötü gününde aradığında bulamıyorsun.

Sofran kalabalıkken, işlerin yolundayken, yüzün gülerken yanında olanlar; bir talihsizlik yaşadığında, işler tersine döndüğünde, hayat seni biraz sarstığında birer birer sessizliğe gömülüyor.

Telefonlar susuyor, kapılar kapanıyor, hatırlar unutuluyor…

İnsan bazen yaşadığı sıkıntıdan çok, o sıkıntı sırasında kimin gerçek dost, kimin sadece iyi gün arkadaşı olduğunu öğrenmenin ağırlığını taşıyor.

Oysa insanlık, tam da böyle zamanlarda belli olur. Dostluk, her şey yolundayken yan yana fotoğraf vermek değildir.

Dostluk, işler kötüye gittiğinde de aynı samimiyetle yanında durabilmektir. Dayanışma, sadece güçlüyle yürümek değil; düşenin elinden tutabilmektir.

Bir de işin maneviyat boyutu var…

Ne yazık ki hayatımızda madde, mananın önüne geçmeye başladı. İnsanlar sahip olduklarıyla değer görür, makamlarıyla ölçülür, paralarıyla değerlendirilir oldu.

Oysa insanı insan yapan ne cebindeki para ne oturduğu makam ne de sahip olduğu imkânlardır. İnsanı insan yapan vicdanıdır, merhametidir, ahlakıdır, vefasıdır ve Allah'a olan bağlılığıdır.

Unutmayalım ki para insanı zengin gösterebilir ama merhametsizlik insanı yoksullaştırır.

Makam insana koltuk kazandırabilir ama karakter kazandıramaz.

Kalabalıklar insanın etrafını sarabilir ama gerçek dostluk her zaman kalabalıkların içinde bulunmaz. Bütün bunları görüyor, yaşıyor ve zaman zaman ben de derinden hissediyorum.

Kırıldığım, üzüldüğüm, hayal kırıklığına uğradığım oluyor.

Fakat bütün bu yaşananlara rağmen bir şeyi çok iyi biliyorum: Benim hayata bakışım değişmeyecek! Çünkü benim hayat anlayışım insanların gelip geçici ilgilerine, alkışlarına, menfaatlerine ve beklentilerine bağlı değil. Benim inancım var, benim Rabbim var, benim teslimiyetim var. Ben hayrın da şerrin de Allah'tan geldiğine inanıyorum.

Bazen insan bir kapının kapanmasına üzülür ama bilmez ki belki de o kapının arkasında kendisi için daha büyük bir hayır vardır.

Bazen bir kaybın içinde kalır, o kaybın kendisini hangi kötülükten koruduğunu yıllar sonra anlar. Bizim vazifemiz elimizden gelen gayreti göstermek, çalışmak, mücadele etmek, kimseye haksızlık etmemek ve neticeyi Allah'a bırakmaktır.

Çünkü ben şuna yürekten inanıyorum: Allah Azze ve Celle bir şeyin olmasını murat ederse, dağlar bile engel olamaz. O'nun kudreti karşısında hiçbir güç imkânsız değildir.

O dilerse hiç ummadığın yerden bir kapı açılır, hiç beklemediğin bir insan vesile olur, hiç hesapta olmayan bir imkân karşına çıkar.

Rızık da Allah'tandır. İnsan çalışır, çabalar, alın teri döker, kapı kapı dolaşır, mücadele eder.

Ama rızkı verenin Allah olduğunu bilir.

Bugün varlıkla imtihan olur, yarın yoklukla…

Bugün kazanmakla, yarın kaybetmekle sınanır.

Önemli olan hangi şartta olursak olalım Rabbimize olan inancımızı, insanlığımızı ve karakterimizi kaybetmemektir.

Ben kimsenin kapısında kul olmayı, kimsenin menfaatine göre şekil almayı, insanların alkışına göre yön değiştirmeyi hayat düsturu edinmedim. İnsanlara değer vermekten vazgeçmedim ama insanların vefasızlığı yüzünden iyilik yapmayı da bırakmayacağım. Çünkü iyilik, karşılığında alkış beklemek değildir.

Bir insanın elinden tutmak, bir gönüle dokunmak, bir ihtiyaç sahibinin derdine ortak olmak; bunların karşılığını insanlardan beklemiyorsanız, yaptığınız iyiliğin en güzel karşılığını Allah'tan umuyorsunuz demektir. Bence bugün toplum olarak en büyük imtihanlarımızdan biri de BEN" duygusudur.

Herkes kendisini düşünüyor. Herkes kendi rahatını, kendi kazancını, kendi çıkarını önceleyebiliyor.

"Ben iyi olayım da gerisi ne olursa olsun" anlayışı giderek yaygınlaşıyor.

Oysa biz, "Ben" demeyi biraz azaltıp "Biz" demeyi yeniden öğrenmeliyiz.

Çünkü bir toplumda insanlar birbirinin derdine sırtını dönerse, o toplumun sadece ekonomisi değil, vicdanı da çöker. Bir çocuğun açlığı hepimizin meselesidir. Bir annenin çaresizliği hepimizin meselesidir.

Bir babanın ailesinin ihtiyaçlarını karşılayamadığı için yaşadığı mahcubiyet hepimizin meselesidir.

Bir dostun yaşadığı talihsizlik karşısında duyarsız kalmak, sadece ona değil, insanlığımıza da yapılmış bir haksızlıktır.

Şunu da özellikle söylemek istiyorum: Ben yaşadığım hiçbir olumsuzluğun beni kötüleştirmesine izin vermeyeceğim. Bana gösterilmeyen vefayı başkasından esirgemeyeceğim. Bana uzatılmayan eli, ihtiyacı olana uzatmaktan geri durmayacağım. Çünkü benim karakterimi başkalarının davranışları belirlememeli.

İnsanların değişmesi, şartların ağırlaşması, ekonominin bozulması, dostlukların menfaate dönüşmesi benim Rabbime olan inancımı değiştiremez.

Ben yine inanacağım, yine çalışacağım, yine mücadele edeceğim, yine iyilik yapacağım. Çünkü benim umudum insanlardan önce Allah'a, dayanağım da O'nun sonsuz rahmetine bağlıdır.

Ve son olarak şunu söyleyeyim: Hayat, kimin iyi gününde yanında olduğundan çok, kimin kötü gününde yanında kalabildiğini gösteren bir imtihandır.

Bugün yanımızda olmayanlara kırgınlığımız olabilir ama kalbimizi kinle doldurmayalım. İnsanlığımızı kaybetmeyelim. Merhametimizi tüketmeyelim. Vefayı unutmayalım.

Çünkü dünya dediğimiz yer kimseye kalıcı değil. Bugün başkasının düştüğü yere yarın biz de düşebiliriz.

Bugün başkasının kapısını çalan bizsek, yarın bizim kapımızın çalınmasına ihtiyaç duyabiliriz

. Benim duam; ekonomimizin düzelmesi, sofralarımızın bereketlenmesi, gençlerimizin umutlarının yeniden yeşermesi, insanımızın birbirine güvenmesi, maneviyatımızın güçlenmesi ve kaybettiğimiz dayanışma kültürünü yeniden kazanmasıdır.

Rabbim kimseyi yoklukla, çaresizlikle, vefasızlıkla ve umutsuzlukla imtihan etmesin.

Darda kalana ferahlık, borçlu olana ödeme kolaylığı, hastaya şifa, işsize iş, gönlü kırılana huzur nasip etsin.

*Benim yolum belli, inancım belli, duruşum belli. İnsanlar değişebilir, şartlar değişebilir, dünya değişebilir. Ama Allah'a olan inancım ve hayata bakışım değişmeyecek.

Çünkü ben biliyorum ki insanın en büyük gücü, her şeyini kaybettiğini düşündüğü anda bile Allah'a olan inancını kaybetmemesidir.

Gerisi mi?

Gerisi Allah'a emanet…

Özcan Yemiş Gazeteci | Yazar | Radyo ve TV Yapımcısı*