Bazen Cüz'î İrade Yetmez, Küllî İradenin Hikmetine Sığınırsın…

İnsan bazen yorulur…

Ama öyle bedenen yorulmaktan bahsetmiyorum.

Sabah kalkınca geçecek, bir gece uyuyunca dinecek bir yorgunluk değil bu.

İnsanın içinde taşıdığı, kimselere tam olarak anlatamadığı, omuzlarında biriktirdiği sorumlulukların yorgunluğundan bahsediyorum.

Bir tarafta ailen, bir tarafta işin, mesleğin, yıllarını verdiğin sektörün…

Bir tarafta sana güvenen insanlar, diğer tarafta yerine getirmek zorunda olduğun yükümlülükler.

Ve bütün bunların ortasında, ne olursa olsun ayakta durmaya çalışan bir insan…

Çünkü bazen insanın en ağır yükü, kendi derdini unutup başkalarına güçlü görünmek zorunda kalmasıdır.

Hayatım boyunca çalışmanın, gayret etmenin, mücadele vermenin kıymetine inandım.

Alın terinin bereketine, helal kazancın huzuruna, emeğin karşılıksız kalmayacağına iman ettim.

Bugün de aynı inancı taşıyorum.

Ancak hayat insana bazen şunu öğretiyor:

Her mücadele, arzu ettiğin neticeyi getirmeyebiliyor.

Yıllarını verdiğin mesleğinde, bütün gayretine rağmen hak ettiğini düşündüğün kazanımı elde edemeyebiliyorsun.

Sektör daralıyor, piyasa bozuluyor, ekonomik şartlar ağırlaşıyor.

Dün hesap ettiğin bugün tutmuyor.

Bugün planladığın yarın başka bir engelle karşılaşıyor.

Üstelik piyasa daralırken sorumlulukların daralmıyor.

Tam aksine büyüyor.

İşte insanın içini asıl yoran da bu oluyor.

Birlik ve dayanışma kültürüne inanıyorsun.

Zor zamanların el ele verilerek aşılacağını biliyorsun.

İnsanların birbirine omuz vermesi gerektiğini savunuyorsun.

Fakat gün geliyor, herkesin kendi yükünü taşımakta zorlandığı bir ortamda sen yine de sorumluluklarının başında durmak zorunda kalıyorsun.

Kimseyi incitmeden, kimseye yük olmadan, kimsenin hakkına girmeden yoluna devam etmek istiyorsun.

Ama bazen bütün iyi niyetine rağmen imkânların ile sorumlulukların arasındaki mesafe büyüyor.

Ve insan, işte o mesafenin ağırlığını yüreğinde hissediyor.

Şunu açıkça ifade etmek isterim: Benim derdim mücadeleden kaçmak değil.

Benim derdim sorumluluklarımdan uzaklaşmak hiç değil.

Benim derdim, bütün gayretime rağmen bazen yetişememenin, bazen yetememenin, bazen de elinden geleni yaptığın hâlde neticeyi değiştirememenin insanın gönlünde bıraktığı ağırlık.

Çünkü insanın vicdanı varsa, sorumlulukları da ağırdır.

Hele ki sana güvenenler, senden beklentisi olanlar, senin ayakta duruşundan güç alanlar varsa… Kolay değildir.

Ama bütün bunlara rağmen hamdolsun.

Allah'a hamd, Rabbime sonsuz şükürler olsun.

Çünkü biliyorum ki rızkın sahibi ben değilim.

Rızkın sahibi Allah Azze ve Celle'dir.

Ben sebeplere sarılmakla mükellefim.

Çalışmakla, düşünmekle, tedbir almakla, helalinden kazanmak için mücadele etmekle sorumluyum.

Netice ise Rabbimin takdirindedir.

İşte burada insan, cüz'î iradesinin sınırlarını daha iyi anlıyor.

Sen çalışırsın, gayret edersin, kapıları zorlarsın.

Hesap yaparsın, plan kurarsın, geceni gündüzüne katarsın.

Ama bazen olmaz.

Bazen istediğin kapı açılmaz.

Bazen bütün hesapların başka türlü sonuçlanır.

Ve o zaman anlarsın ki cüz'î iradenin gücünün yetmediği yerde, küllî iradenin hükmü ve hikmeti vardır.

Kulun hesabı vardır, Allah'ın takdiri vardır.

Biz bugünü görürüz, Rabbimiz yarını da bilir.

Biz bir kapının kapanmasına üzülürüz, belki de o kapının ardında bizim göremediğimiz bir hayırsızlık vardır.

Biz geciken bir nasibe dertleniriz, belki de vakti henüz gelmemiştir.

Bunu bilmek insanı mücadeleden vazgeçirmez.

Aksine daha bilinçli, daha sabırlı, daha teslimiyetli kılar.

Çünkü tevekkül, hiçbir şey yapmadan beklemek değildir.

Tevekkül; elinden geleni yaptıktan sonra, elinden gelmeyeni Allah'a bırakabilmektir.

Ben de bugün tam olarak böyle bir hâlin içerisindeyim.

İçimde mücadele azmi var.

Omuzlarımda sorumluluklar var.

Gönlümde zaman zaman tarifsiz bir ağırlık var.

Ama hepsinin üzerinde Rabbime olan inancım var.

Elhamdülillah! Elbette insanız.

Bazen düşüncelere dalıyoruz.

Bazen geleceği hesaplıyoruz.

Bazen kendi kendimize, "Daha ne yapabilirim, nereden başlamalıyım, nasıl bir yol izlemeliyim?" diye soruyoruz.

Çünkü sorumluluk sahibi insan, sadece bugünü değil yarını da düşünür. Ancak şunu da biliyorum:

Her zorluğa yalnızca sabrederek değil, aklımızı kullanarak da karşılık vermek zorundayız.

Piyasa değişiyorsa biz de şartları doğru okumalıyız.

Sektör zorlanıyorsa alışkanlıklarımızı yeniden değerlendirmeliyiz.

İmkânlarımız daralıyorsa önceliklerimizi gözden geçirmeliyiz.

Gerektiğinde küçülmeyi, gerektiğinde yön değiştirmeyi, gerektiğinde yeni bir yol açmayı bilmeliyiz.

Çünkü dik durmak, her şartta aynı yerde ısrar etmek değildir.

Dik durmak; değerlerinden taviz vermeden, değişen şartlara karşı akıllıca vaziyet alabilmektir.

İnsan bazen kaybettiğini düşündüğü yerde olgunlaşır.

Bazen yetişemediği sorumluluklar ona sınırlarını öğretir.

Bazen çaresiz kaldığını sandığı anlarda Rabbine daha çok yaklaşır.

Başa gelen her sıkıntıyı yalnızca şer olarak görmek de doğru değildir.

Bizim şer bildiğimizde hayır, hayır bildiğimizde şer olabilir.

Mühim olan, yaşadığımız imtihandan hangi dersi çıkardığımızdır.

Belki de bu dönem bana daha fazla düşünmeyi, daha dikkatli karar vermeyi, daha sağlam adımlar atmayı öğretiyor.

Belki de Rabbim, bütün bu yaşananların içinde henüz göremediğim başka kapılar açacaktır

Bilemem. Ama bildiğim bir şey var: Benim sığındığım makam, Allah Azze ve Celle'nin rahmet kapısıdır.

O kapıda ümitsizlik olmaz.

O kapıda kul kendini sahipsiz hissetmez.

Dünya bir imtihan yurdudur.

Kiminin imtihanı yoklukla, kimininki varlıkla; kimininki hastalıkla, kimininki sorumlulukla olur.

Ben de kendi payıma düşen imtihanı yaşamaktayım.

Ne yaşarsam yaşayayım, Rabbimin rahmetinden ümit kesmem.

Bazen gönlüm daralsa da dilimden hamdı eksik etmemeye çalışırım.

Bazen hesaplarım tutmasa da helalden ayrılmamaya gayret ederim.

Bazen yorulsam da insanlara karşı sorumluluklarımı unutmam.

Çünkü mesele yalnızca para kazanmak, iş büyütmek, başarı elde etmek değildir.

Mesele, bütün bu hayat mücadelesinin içinde insan kalabilmektir.

Vicdanını kaybetmemektir.

Merhametini tüketmemektir.

Darlıkta da bollukta da şükrü unutmamaktır.

Ve en önemlisi, kendini hiçbir zaman Allah'ın rahmetinden uzak görmemektir.

Bugün belki istediğim yerde değilim.

Belki verdiğim mücadelenin maddi karşılığını arzu ettiğim ölçüde alamıyorum.

Belki sorumluluklarım imkânlarımın önüne geçmiş durumda.

Ama hâlâ ayaktayım.

Hâlâ düşünüyorum.

Hâlâ mücadele ediyorum.

Hâlâ bir çıkış yolu arıyorum.

Ve hâlâ şükrediyorum.

Çünkü biliyorum ki insanın gücü bazen tükenir, fakat Allah'ın kudreti sonsuzdur.

Mevlâ var, gam yok!

Bu söz, hiç derdim olmadığı anlamına gelmiyor.

Derdim var, yüküm var, sorumluluklarım var.

Ama derdimden büyük Rabbim var.

Yükümden büyük rahmeti var.

Hesaplarımdan üstün takdiri var. 

O hâlde bana düşen; aklıselimle düşünmek, şartları doğru değerlendirmek, tedbir almak, gayreti bırakmamak ve sonucu Rabbime teslim etmektir.

Ne karamsarlığa teslim olacağım ne de gerçekleri görmezden geleceğim.

Ne sorumluluklarımdan kaçacağım ne de gücümün yetmediği her şey için kendimi tüketmeye devam edeceğim.

Çünkü bazen insanın en büyük dirayeti, her şeyi tek başına halledemeyeceğini kabul etmesidir.

Son sözüm şudur: Biz mücadelemizden sorumluyuz, neticenin mutlak sahibi değiliz.

Biz helalinden çalışırız, rızkı veren Allah'tır.

Biz tedbirimizi alırız, takdir O'nundur.

Ve biz, bütün zorluklara rağmen başımızı eğmeden, gönlümüzü karartmadan, inancımızı kaybetmeden yolumuza devam ederiz.

Rabbim bizi kimseye mahcup etmesin.

Kimsenin hakkıyla imtihan etmesin.

Sorumluluklarımızı hakkıyla yerine getirebilmeyi, helalinden kazanmayı, borcumuzu ve yükümlülüklerimizi eda edebilmeyi nasip etsin.

Daralan gönüllerimize ferahlık, tıkanan yollarımıza hayırlı çıkışlar, emeğimize bereket versin.

Bizim gayretimiz de var, tevekkülümüz de…

Yorgunluğumuz da var, umudumuz da…

Ama her şeyden önce Allah'ımız var.

Elhamdülillahi alâ külli hâl. Her hâlimize hamdolsun.

Özcan YEMİŞ | Köşe Yazısı: Kalpten gelen: